Kora

złotymi zgłoskami pisała swą legendę

uwodzicielską charyzmą i wdziękiem

bzdurę umiała nazywać po imieniu

prawdę ubierać w wytworne kontusze

była jutrzenką narodowej swobody

o energii głosu co wręcz rozłupie

serce jaskiniowego człowieka

nie cofnie się przed tematem tabu

karawaną szczęścia wędrowała

przez bezdroża genialnego umysłu

spijając nektar proroczych melodii

i najprzedniejszych metafor

tej nocy gdy spadła jej gwiazda

słychać było groźniejsze zjawiska

niż podczas plag egipskich

tsunami tak silne jak nigdy dotąd

Wanda Rutkiewicz

pod Kanczendzongą

śpiewają o niej majowe mgły

cisza wygrywa żałobne marsze

tej co sprawniej niż kozica

potrafiła się wdrapać

tam gdzie promienie słońca

swą patyną dodają uroku

niebezpiecznym graniom

noc plącze języki wiatru

lodowce niweczą   

najskrytsze marzenia
tych którzy mierzą wysoko

była supermenką  

wśród miliardów maluczkich

krwią potem i łzami

pisała swoją piękną legendę

świadoma że życie jak obłok

odfrunie kiedyś w nieznane

tylko czas niczym struś

bez wytchnienia

będzie pędził dalej 

***

lubię kiedy twoje słowa

jak rozświetlone promyczki

głaszczą moje serce

świetlistą kompozycją

mogę wtedy

nieskrępowanie wędrować

po drugiej półkuli umysłu

nie bacząc na przeciwności

ujrzeć słońce twej miłości

które rozczesuje swe włosy

wesoło pląsa niebem oczu

zawsze ochoczo i ufnie

lubię kiedy aura między nami

jest krystalicznie czysta

nie bywa mroźna niczym zima

ani skuta grubym lodem

Z diabłem za pan brat

odkąd obiecano nam siurpryzę

przydziałową miskę ryżu

sfrustrowani Gomułka i Gierek

przewracają się w grobach

butni skaczemy sobie do gardeł

jak bezwolne marionetki

dorzynamy watahy konkurencji

nie bacząc na gniew Boży

sadzimy duby smalone

o wyższości małpy nad golcem

który miewa podobno

nieprzebrane pokłady talentów

wystarczy dodać mu skrzydeł

a z diabłem za pan brat zanuci  

wyklęty powstań ludu ziemi

zapomnij co głód

Stąd do wieczności

Pamięci Kory

podążać bezbłędnie za sensem

to przywilej filozofów i poetów

których charyzma

ożywia zaczarowane światy

byłaś ciszy westchnieniem

jutrzenką narodowej swobody

głosem co zawsze rozłupie

serce jaskiniowego człowieka

wędrowałaś karawaną szczęścia

przez bezdroża umysłów

spijając nektar topowych melodii

i najprzedniejszych metafor

w nocy gdy twoja gwiazda spadła

zapisałaś złotymi zgłoskami

stąd do wieczności

swą wielce niebanalną legendę

Balans bieli i czerni - mój nowy tomik

Odwieczni waganci

poeci wyklęci

nie dla naszego widzimisię

wiązali wisielcze sznury

badali wysokość przepaści

łamali sobie karki i głowy

jak łatwo odczytujemy

ich znaki w świetle czasu

lecz gubimy sens

każdego Ikaryjskiego upadku

jak sporadycznie próbujemy

odlecieć ich śladem

ażeby uchwycić głębię sensu

tam gdzie kwitną ich sny

oni pozostają wyklęci

odwieczni waganci literatury

która oszukańczo

przyszywa im tę samą łatę

Political affair

deszcz celebrytów i lobbystów

runął na ziemię

by spłukać wykoślawione idee

z hippisowskim zacięciem

wysłannicy wszetecznych korporacji

zostawili ślad wśród bezhołowia

gdzie króluje błędne mniemanie

o wyższości cepa

nad kijem bobslejowym

kropla goryczy musi ponownie

serwować się ucieczką

wziąć ze sobą urażoną dumę

oraz wybity ząb mądrości

pod stopami kolosów

mrówki muszą zabrać do siebie

policzony kręgosłup moralny

marzenia uwięzione

we mgle przeinaczeń

Puszcza danse macabre

wycięty las o świcie

mamrocze złowieszczo

mozaiką pni

stertami gałęzi i wiór

z paszcz Harvesterów

tańczy w kulawym wietrze

igliwie porozrzucane

dla leśnych darmozjadów

pustka biega na golasa

puszcza oko

do śpiących ekologów

strażników łakomych tryumfu

smutek zawitał w leśne ostępy

stąd cały ten zgiełk

nie warty funta kłaków

poletko czyichś pomyłek

gdzie hula  hipokryzja

pomieszana ze szmirą

Polskie piekiełko

żyliśmy w raju

Gomułki i Gierka

teraz sufler

z tylnego siedzenia

zarządza rwetesem

za kulisami suwerena

bies dekonstrukcji

przeżywa katusze

wytrzeszcza oczy

żeby dostrzec głębię

nadstawia uszy

jak na zawołanie

patos wyziera

z lustra jego duszy

niczym szarańcza

wyjada jej widok

płaszcz Konrada

na nowo dziś modny

córki Leara

chwyciły za stery

tamten raj

znów dziś powraca

lecz tamtych nas

już niestety nie ma

Nie ma wiary

nie ma wiary bez miłości

świętych słów nie mnoży wiatr

jaką drogę przejść zdołamy

wie jedynie dobry Pan

co się zdarzy gdy nadzieja

tąpnie niczym mydlana bańka

czy nam sił wystarczy aby

myślami sięgnąć za horyzont

musnąć tchem niebios bram

gdzie lube pieśni nucą anioły

nasze dusze na przekór złu

zatańczą skocznego kankana

pamięć o nas w życiu po życiu

znajdzie własne sanktuarium

misterium myśli i czynu

nieskalane okruszkiem nocy

Ballada dla Moniki Bellucci

szukałem cię karmelkowa divo  

na ulicy siedmiu boleści

kipiącej od szemranych zdarzeń

lecz nie musnąłem twej słodyczy

przemierzałem bez skutku

gwiazdozbiory Bliźniąt i Panny

by zapanować nad chaosem

którego byłaś złowrogą pieśnią

tam gdzie nie postawiłaś stóp

triumfalna i uwodzicielska

a poczwarne chimery wdzięku

śmiały się ze mnie do rozpuku

jakby chciały mi powiedzieć

spadaj pajacu skąd przyszedłeś

poszukaj sobie innego obiektu

cielęcego zachwytu

Wieszcze

zgorzkniali poeci

przędą jak z nut coraz nowsze

pajęczyny czarnych myśli

pomiędzy interwałami ciszy

poczuć można zapach trupa

banał i pstrokaciznę uczuć

zobaczyć mocno wypaczony

obraz pokrętnej osobowości

im częściej ich umysły
wpadają w księżycowy trans

palą fajki mądrości
pełne szemranych aromatów

wieszczą rychły zmierzch poezji
tak na wszelki wypadek
myślą że wenę da się tresować

niczym małpę

Credo na ciężkie czasy

nie wierzę farbowanym lisom

którzy ubierają togi sprawiedliwych

draniom w białych kołnierzykach

kłamią jak z nut

ani udzielnym księżniczkom

co wystawiają cnotę na licytację

wielu nadętym frajerom

bez odrobiny pokory i wiary

złotoustym bożkom

szamanom wszelakiej maści

gdy kreślą scenariusze

rodem z odległego kosmosu

ufam jedynie Bogu

wyrzekam się skurwysyna

chcę czuć ździebełko słońca

każdego dnia inaczej

List do przyjaciela

pytasz co u mnie

gdy lato znowu daje drapaka

sny niespełnione

bardzo długo ze wstydu płaczą

trzeba podnieść

sześćdziesiąt pięć krzyżyków

skoro świt

wyruszyć przed siebie

u mnie wszystko po staremu

smutek stoi równo na biurku

szafy wypełnione bólem

co nie ujrzał blasku świata

gniew przezornie

schował głowę w szufladzie

korale łez zasuszonych

zapełniły dostępne puzdra

i tylko nadzieja

wygląda jeszcze z kosza

jakby liczyła

że jutro będzie lepszy dzień

Z innego wymiaru

kiedy wieczorem

odklejam uśmiech z twarzy

setkę małpich min

i bazyliszkowe spojrzenie

uwalniam ramiona

od krzyża ciężkich grzechów

staję się sobą

powracam ponownie

pomiędzy wypaczone ramy

jestem aktorem

ze spalonego teatru

a markotne lustro

puszcza do mnie zalotne oko
kadzi dymem
zupełnie z innego wymiaru

tak jak obraz Grzesia Cebuli
i jego kunszt właśnie stamtąd