Aforyzmy (16)

***

Dążenie do zbawienia świata na siłę jest zwykle tylko zakamuflowanym pretekstem, do przejęcia władzy.

***

Najgroźniejszą ze wszystkich żywiołów jest ludzka głupota: zatapia niezatapialne wyspy serc ludzkich.

***

Z boską figurą można liczyć, że świat legnie u stóp, lecz życie zawsze brutalnie weryfikuje ten zamysł.

***

Judaszów w u nas w brud: co chwilę któryś, dla błahego  splendoru, skazuje prawdę na wygnanie.

Aktorzy ze spalonego teatru

tyle jest w nas dobra co zła

sami nie wiemy gdzie leży granica

pomiędzy głuchą nocą

a dniem przepełnionym słońcem

ile źdźbeł bieli zawiera ciemność

jakie drapieżne odruchy

zawierają nasze chmurne myśli

jakie zwierzę skrywamy przez lata

bliżsi diabłom niż aniołom

od kołyski po kres marnego żywota

nadaremnie strzępimy języki

bez powodzenia gonimy króliczka

aby tylko potwierdzić swój status

aktorzy ze spalonego teatru

częściej budzimy obrzydzenie

niż kwitnący podziw

Magiczny Kraków

w skrzydle domu

gdzie stanęło serce

Stanisława*

odór nowego ładu

czarne kruki

kulawej dietetyki

próbują rozwinąć

skrzydła

w czasie przeszłym

byłaby wprost

nie do pomyślenia

bitwa fastfoodów

dziś mało kto

zwraca uwagę

na biznesowe gierki

pośrodku miasta

stare kamienice

zyskują nowe dusze

lecz są jak dawniej

podwójnie magiczne

*Pyjasa

Stąd do wieczności

Pamięci Kory

podążać bezbłędnie za sensem

to przywilej filozofów i poetów

których charyzma

ożywia zaczarowane światy

byłaś ciszy westchnieniem

jutrzenką narodowej swobody

głosem co zawsze rozłupie

serce jaskiniowego człowieka

wędrowałaś karawaną szczęścia

przez bezdroża umysłów

spijając nektar topowych melodii

i najprzedniejszych metafor

w nocy gdy twoja gwiazda spadła

zapisałaś złotymi zgłoskami

stąd do wieczności

swą wielce niebanalną legendę

Siódmy kolor tęczy

młodzieniec Caravaggia

ze wzrokiem przylepionym

do swego odbicia

jak ambrozję

chłonie czas zapamiętany

przez pędzel artysty

próżno szuka drugiego dna

jego psychiki

która namaszczona

przez Bogów

odwzorowała precyzyjnie

sekwencje perspektywy

boska ręka Caravaggia

niczym nieskażone piękno

ogłosiła światu

i zaklęła w płótnie

siódmy kolor tęczy

Fraszki (7)

Na nowy patriotyzm

Do d...  z takim patriotyzmem,

Co prawdę próbuje zaciemniać

I mieszać g... z nihilizmem.

Okrutna prawda

Znacznie mądrzejszy

Mógłby być dzisiaj człowiek,

Gdyby miał dozę samokrytyki,

I... kapkę oleju w głowie.

Fraszki (6)

Emeryt

Pojechałby na Bermudy

Ale portfel ma za... chudy.

O plotkach

Z bezładnej paplaniny,

Niejednej próżnej idiotki,

Łatwo plotą się kolorowe

I... bezbarwne plotki.

Ballada dla pięknookiej

dziewczyno w morzu słoneczników

powleczona złotą nutą słońca

dokąd płyniesz wolno przed siebie

pięknooka żeglarko

czy przypadkiem nie szukasz

dnia wczorajszego

wypatrujesz przez zielone oczy

skąd nadciągnie nieuniknione

odkąd nadmuchałaś

aż nadto swoje pokręcone ego

podążasz kursem donikąd

przez wertepy życiowych klęsk

chociaż śnisz o fagasie z kasą

zniewolona i wyzwolona

musisz tańcować jak ci los zagra

boskim ciałem utrwalać legendę

Balans bieli i czerni - mój nowy tomik

Skok na głęboką wodę

Polskie Madonny

Panny Roztropne i Bolesne

porywają nasze serca

promieniem wiary nadzieją

posiwiałe zgarbione

sprawiają że nad głowami

zawsze mają słońce

życie nabiera rumieńców

o każdej porze

potrafią skruszyć siłą woli

wyrzuty sumienia

z płatków swego szczęścia

wskrzesić piękno

polskie Madonny

Gorejące Ogniska Miłości

piszą życzliwością

intymną legendę

Odwieczni waganci

poeci wyklęci

nie dla naszego widzimisię

wiązali wisielcze sznury

badali wysokość przepaści

łamali sobie karki i głowy

jak łatwo odczytujemy

ich znaki w świetle czasu

lecz gubimy sens

każdego Ikaryjskiego upadku

jak sporadycznie próbujemy

odlecieć ich śladem

ażeby uchwycić głębię sensu

tam gdzie kwitną ich sny

oni pozostają wyklęci

odwieczni waganci literatury

która oszukańczo

przyszywa im tę samą łatę

Political affair

deszcz celebrytów i lobbystów

runął na ziemię

by spłukać wykoślawione idee

z hippisowskim zacięciem

wysłannicy wszetecznych korporacji

zostawili ślad wśród bezhołowia

gdzie króluje błędne mniemanie

o wyższości cepa

nad kijem bobslejowym

kropla goryczy musi ponownie

serwować się ucieczką

wziąć ze sobą urażoną dumę

oraz wybity ząb mądrości

pod stopami kolosów

mrówki muszą zabrać do siebie

policzony kręgosłup moralny

marzenia uwięzione

we mgle przeinaczeń

Puszcza danse macabre

wycięty las o świcie

mamrocze złowieszczo

mozaiką pni

stertami gałęzi i wiór

z paszcz Harvesterów

tańczy w kulawym wietrze

igliwie porozrzucane

dla leśnych darmozjadów

pustka biega na golasa

puszcza oko

do śpiących ekologów

strażników łakomych tryumfu

smutek zawitał w leśne ostępy

stąd cały ten zgiełk

nie warty funta kłaków

poletko czyichś pomyłek

gdzie hula  hipokryzja

pomieszana ze szmirą

Polskie piekiełko

żyliśmy w raju

Gomułki i Gierka

teraz sufler

z tylnego siedzenia

zarządza rwetesem

za kulisami suwerena

bies dekonstrukcji

przeżywa katusze

wytrzeszcza oczy

żeby dostrzec głębię

nadstawia uszy

jak na zawołanie

patos wyziera

z lustra jego duszy

niczym szarańcza

wyjada jej widok

płaszcz Konrada

na nowo dziś modny

córki Leara

chwyciły za stery

tamten raj

znów dziś powraca

lecz tamtych nas

już niestety nie ma

Nie ma wiary

nie ma wiary bez miłości

świętych słów nie mnoży wiatr

jaką drogę przejść zdołamy

wie jedynie dobry Pan

co się zdarzy gdy nadzieja

tąpnie niczym mydlana bańka

czy nam sił wystarczy aby

myślami sięgnąć za horyzont

musnąć tchem niebios bram

gdzie lube pieśni nucą anioły

nasze dusze na przekór złu

zatańczą skocznego kankana

pamięć o nas w życiu po życiu

znajdzie własne sanktuarium

misterium myśli i czynu

nieskalane okruszkiem nocy

Ballada dla Moniki Bellucci

szukałem cię karmelkowa divo  

na ulicy siedmiu boleści

kipiącej od szemranych zdarzeń

lecz nie musnąłem twej słodyczy

przemierzałem bez skutku

gwiazdozbiory Bliźniąt i Panny

by zapanować nad chaosem

którego byłaś złowrogą pieśnią

tam gdzie nie postawiłaś stóp

triumfalna i uwodzicielska

a poczwarne chimery wdzięku

śmiały się ze mnie do rozpuku

jakby chciały mi powiedzieć

spadaj pajacu skąd przyszedłeś

poszukaj sobie innego obiektu

cielęcego zachwytu

"Ballada na Nowy Rok" w POEZJI dzisiaj Nr 126

Wieszcze

zgorzkniali poeci

przędą jak z nut coraz nowsze

pajęczyny czarnych myśli

pomiędzy interwałami ciszy

poczuć można zapach trupa

banał i pstrokaciznę uczuć

zobaczyć mocno wypaczony

obraz pokrętnej osobowości

im częściej ich umysły
wpadają w księżycowy trans

palą fajki mądrości
pełne szemranych aromatów

wieszczą rychły zmierzch poezji
tak na wszelki wypadek
myślą że wenę da się tresować

niczym małpę

Credo na ciężkie czasy

nie wierzę farbowanym lisom

którzy ubierają togi sprawiedliwych

draniom w białych kołnierzykach

kłamią jak z nut

ani udzielnym księżniczkom

co wystawiają cnotę na licytację

wielu nadętym frajerom

bez odrobiny pokory i wiary

złotoustym bożkom

szamanom wszelakiej maści

gdy kreślą scenariusze

rodem z odległego kosmosu

ufam jedynie Bogu

wyrzekam się skurwysyna

chcę czuć ździebełko słońca

każdego dnia inaczej